Wspólnota w mediach społecznościowych

emmanuelwlodawa@op.pl

ul. Klasztorna 7

22-200 Włodawa

Kontakt

Owocem zaś Ducha jest:

RADOŚĆ   (Ga 5, 22)

 

Pocieszycielem jesteś zwan

I najwyższego Boga dar.

Tyś namaszczeniem naszych dusz,

Zdrój żywy, miłość, ognia żar.

 

Duch Prawdy nie będzie mówił od siebie (por. J 16, 13).

Duch Święty działa w pokorze. Błogosławieni (gr. μακάριος –

radośni) ubodzy w duchu i cisi (por. Mt 5, 3. 5). Duch Święty

działa w pokornych. Przynosi radość zarówno do ich serc,

jak i do serc tych, którzy z nimi przebywają. Najdoskonalsze

przykłady odczuwania tej radości znajdziemy oczywiście

u Chrystusa i Jego Matki.

 

Jezus poczuł radość, gdy zobaczył, jak Jego Ojciec

odkrywa tajemnice Trójcy Świętej przed prostymi ludźmi

(por. Łk 10, 21). Taka radość w Duchu Świętym wypełniła

też Maryję, pod której sercem spoczywało Słowo

Boże. Uznała bowiem swoje uniżenie, wynikające z natury,

a także swoje wywyższenie, będące darem Boga (por.

Łk 1, 47-48).

 

Dostrzeżmy drobne radości dzisiejszego dnia, złączmy

je z radością Bogurodzicy i złóżmy przed tronem Trójcy

Świętej, gdyż „kto składa Mi ofiarę dziękczynną, ten Mi

cześć oddaje” (Ps 50, 23).

 

Koronka do Ducha Pocieszyciela lub Litania

 

z modlitwą

Ks. Henryk i Leszek

 

Jak rozpoznać działania Ducha Świętego?

Termin „osoba” przyjęto i zastosowano w odniesieniu do Trójcy Świętej ponad dwa wieki po powstaniu Nowego Testamentu. Mimo to w Biblii występują liczne wzmianki przekazujące, iż Duch Święty mówi, prowadzi, przekonuje, nakazuje, zakazuje, wyjaśnia, wyzwala, daje radość, odczuwa smutek, broni, ochrania. Dziś coraz więcej osób modli się do Ducha Świętego, uwielbia Go i mówi Mu o swojej miłości do Niego. Współcześni pisarze chrześcijańscy częściej niż kiedyś piszą o kryteriach rozpoznawania natchnień Ducha Świętego oraz prowadzenia przez Niego. Takiej wiedzy dostarcza samo Pismo Święte. Istnieją cztery różne wskazówki, które informują nas o tym, że Duch Święty działa jako odrębna Osoba Trójcy Świętej. W pierwszym rzędzie wyróżnimy grupę tekstów zawierających informację, że Duch Święty dokonuje różnych dzieł. On jest ich Inicjatorem, a także Wykonawcą. Tak dzieje się w opisie zwiastowania. Anioł, odpowiadając Maryi na Jej pytanie, w jaki sposób dokona się poczęcie i narodzenie Jezusa, wyjaśnia: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię” (Łk 1, 35). Wcielenie jest zatem Jego dziełem. Z pierwszych rozdziałów Ewangelii św. Łukasza dowiadujemy się też o osobowym działaniu Ducha Świętego w wielu ludziach: pod Jego wpływem Elżbieta błogosławi Maryi; Symeonowi Duch Święty objawił, że przed śmiercią zobaczy Mesjasza, a kierowany przez Niego bierze w swe ramiona Dziecię i wypowiada prorocze słowa (pochodzące od Ducha) o odkupieńczej misji Jezusa (por. Łk 2, 26-32). Również Maryja prorokuje pod wpływem Ducha Świętego. Otrzymuje też zrozumienie misji, którą z radością podejmuje, a następnie wielbi Boga (Łk 1, 46-55). To tylko niektóre z opisów, ukazujących Ducha Świętego działającego jako Osoba Trójcy Świętej. W Dziejach Apostolskich i Listach św. Pawła istnieje wiele dowodów, że Duch Święty nie jest jakąś bezosobową energią, lecz Kimś, kto wpływa na inteligencję ludzi, ich mowę, wolę i decyzje. U św. Pawła prawdę o osobowości Ducha Świętego można wyprowadzić z Jego działania w obrębie Trójcy Przenajświętszej: „Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich” (1 Kor 12, 4-6). Znamienne jest również przypisanie Duchowi Świętemu bezinteresowności w udzielaniu charyzmatów człowiekowi i Kościołowi. Apostoł pokazuje Ducha Świętego jako Dawcę spontanicznego i wolnego, który „udziela każdemu tak, jak chce” (1 Kor 12, 11). Jako Osoba Boska Duch Święty wybiera i obdarza poszczególnymi darami tego, kogo chce: „Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, (…) łaska uzdrawiania (…), dar czynienia cudów (…), proroctwo (…), rozpoznawanie duchów (…), dar języków i (…) łaska tłumaczenia języków” (1 Kor 12, 8-9). Różnorodność darów i ich jedność pochodzą od Ducha Świętego. To działanie „objawia” Osobę Ducha Świętego, ukazuje, że jest On Osobą istniejącą i działającą w komunii Syna z Ojcem. Podobny zbiór dowodów znaleźć możemy w pismach św. Jana. Drugą grupę dowodów za osobowością Ducha Świętego stanowią teksty, ukazujące Go jako Obrońcę. W ramach tzw. mowy pożegnalnej w wieczerniku Chrystus zapowiada przyjście „innego Parakleta” (por. J 14, 16-17), a zatem innego Obrońcy, który będzie bronił uczniów, wspierał ich i nauczał po powrocie Jezusa do Ojca. Taką funkcję może spełniać tylko Osoba. Na podstawie wypowiedzi Jezusa o Duchu wiemy, że termin „Paraklet” ma jeszcze inne znaczenia. Są nimi: orędownik, opiekun słabych, przewodnik, pomocnik, pocieszyciel. Duch nie tylko mówi, ale też pociesza i daje natchnienie w czasie próby. W chwilach prześladowań apostołowie nie muszą się martwić, co mają mówić, ponieważ nie oni będą mówić, lecz Duch Ojca będzie mówił przez nich (por. Mt 10, 19-20). Duch Święty jest także głównym Obrońcą przed złym duchem. Dotyczy to najpierw Osoby Jezusa, który na pustyni był kuszony przez diabła (por. Mt 4, 1; Mk 1, 12). Dzięki połączeniu różnych wątków ewangelicznych wiemy, że Duch poprowadził Jezusa na pustynię, aby tam dać Mu zwycięstwo. Sam Jezus triumf nad szatanem przypisuje Duchowi Świętemu (por. Mt 12, 28), przestrzegając równocześnie przed grzechem przeciwko Niemu (por. Mt 12, 31-32; Mk 3, 29; Łk 12, 10), a zatem przed odrzuceniem Tego, który jest źródłem życia, świętości i zbawienia. Duch Święty objawia się więc jako Osoba Trójcy Świętej, która prowadzi walkę z duchem zła i jest przyczyną zwycięstwa dobra. W trzeciej grupie tekstów trzeba zgromadzić te przykłady, które mówią o wpływie Ducha Świętego na stany ducha ludzkiego i psychiki. Ewidentnym przykładem obecności Ducha Świętego jest radość i entuzjastyczne wysławianie Boga, które On sam wywołuje u różnych osób: Maryi, małego Jana w łonie matki Elżbiety, aniołów, pasterzy, prorokini Anny. Owo połączenie radości i wysławiania Boga jako owocu działania Ducha dostrzec można u Jezusa i Jego uczniów: „W tej właśnie chwili Jezus rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie»” (Łk 10, 21; Mt 11, 25-26). Duch Święty daje uczniom Jezusa nie tylko moc zwyciężania złych duchów (por. Łk 10, 17), lecz także radość z odkrycia Boga. Gdy św. Paweł wymienia różne owoce Ducha, chce pokazać zmiany, jakich On dokonuje w człowieku zakorzenionym duchowo, a także inspirację do życia czerpiącym z Ducha Świętego. Przemiana jest wówczas na tyle dogłębna, że przekształca ludzką moralność i przemienia osobowość. W czwartej grupie umieścimy niektóre ze świadectw o działaniu Ducha Świętego, towarzyszących głoszeniu słowa i nauczaniu. Zdolność mówienia jest cechą osób. Bezosobowa siła może poruszać, ale nie może mówić (Jan Paweł II). Jezus jest uważany przez Jemu współczesnych za nauczyciela i proroka. On sam wskazuje też na siebie jako na Proroka. Misja prorocka zawsze była utożsamiana z dziełem Ducha Bożego i traktowano ją jako formę Jego objawiania się ludziom. Nowość Jezusowego nauczania polegała na mocy słowa, pochodzącej od Ducha. Tej mocy nie miało nauczanie przywódców religijnych Izraela. Paraklet wielokrotnie jest też nazywany Duchem Prawdy (J 14, 17). Jako Duch Prawdy ma spełniać swe zadania wobec Kościoła i apostołów, nauczając i przypominając wszystko to, co Jezus im powiedział (J 14, 26). Oba te działania, jakimi są nauczanie oraz przypominanie, wskazują, że Duch Święty jest Osobą. Podobnie osobie przynależy dawanie świadectwa: „Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, (…) On będzie świadczył o mnie” (J 15, 26). Jako niewidzialny Nauczyciel Duch Święty będzie czuwał nad trwałością i tożsamością prawdy o Chrystusie. Będzie też wskazywał przyszłym pokoleniom drogę i sposoby przekazywania tej prawdy, zastosowania jej we własnym życiu. Dlatego Chrystus powiedział, że „gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe” (J 16, 13). Święty Paweł uzupełnia naszą wiedzę o udziale Ducha Świętego w poznawaniu Boga i świata. Apostoł pokazuje, że przymiotem Trzeciej Osoby Boskiej jest „przenikanie” oraz „znajomość” wszystkiego, „uczenie” tego, do czego ma dostęp jedynie Duch. Duch Święty sprawia, że ludzie wraz z darem wiary otrzymują jakby duchowe oczy, zdolność widzenia rzeczywistości, która przewyższa tę czysto doczesną (por. 1 Kor 2, 12). Duch pozwala także dostrzegać realizację planu Bożej Opatrzności. Mowa prawdziwych pasterzy i teologów jest z Ducha, gdyż głoszą oni mądrość nie z tego świata, lecz „tajemnicę mądrości Bożej, mądrość ukrytą, tę, którą Bóg przed wiekami przeznaczył ku chwale naszej” (1 Kor 2, 7). To są tylko niektóre dowody na to, że Osoba Ducha Świętego jest aktywna w naszej rzeczywistości i że również dzisiaj możemy rozpoznać Jego działania w tych samych miejscach, o których mówi Pismo Święte. Ta wiedza potrzebna jest nam jako pewne minimum, aby Duch Święty nie jawił się nam jako nieobecny i nieaktywny.

18 stycznia 2021

Dziewięciodniowe rozważania o Duchu Św. - Dzień 2

Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym

"EMMANUEL"

ul. Klasztorna 7, 22-200 Włodawa 

emmanuelwlodawa@op.pl