Wspólnota w mediach społecznościowych

emmanuelwlodawa@op.pl

ul. Klasztorna 7

22-200 Włodawa

Kontakt

Owocem zaś Ducha jest:
ŁAGODNOŚĆ (Ga 5, 22-23)
 
Ty darzysz łaską siedemkroć,
Bo moc z prawicy Ojca masz,
Przez Ojca obiecany nam,
Mową wzbogacasz język nasz.
 
Stworzyciel jest łagodny jak ojciec. Nieważne jak bardzo
pobłądzimy, On czeka i raduje się z naszego powrotu:
„Mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”
(Łk 15, 24).
 
Wystarcza Mu nasze wątłe i niemrawe zwrócenie
się ku Niemu: „Jak się lituje ojciec nad synami, tak
Pan się lituje nad tymi, co się Go boją. Wie On, z czego
jesteśmy utworzeni, pamięta, że jesteśmy prochem”
(Ps 103, 13-14).
 
Odkupiciel jest łagodny jak baranek. Dla nas milczał,
gdy Go lżono (por. Iz 53, 7; J 19, 9). Dla nas dał się prowadzić
na śmierć (por. Jr 11, 19; J 19, 17) i za nas złożył
z siebie ofiarę (por. Wj 12, 6; Łk 23, 46).
 
Uświęciciel jest łagodny jak gołębica. W takiej postaci
spoczął na Jezusie podczas chrztu w Jordanie (por.
Mk 1, 10). „Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni
jak gołębie” (Mt 10, 16).
 
My zaś, na podobieństwo Pana, mamy stawać się łagodni
jak dzieci, uniżając się przed Bogiem i okazując swoją
uległość. „Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy
w królestwie niebieskim” (Mt 18, 4).
 
Podczas modlitwy poświęćmy dziś chwilę na milczenie,
pozwalając Duchowi Świętemu modlić się za nas. On najlepiej
wie, czego nam potrzeba.
 
Koronka do Ducha Pocieszyciela lub Litania
 

Duch Święty „pieczęcią” zjednoczenia z Bogiem

Zasadniczo celem wpływu Ducha Świętego na nasze życie duchowe jest zbawienie oraz podtrzymywanie i wzmacnianie naszej jedności z Bogiem Trójjedynym, czyli przebóstwienie. Jeśli tylko podtrzymujemy więź z Duchem Świętym przez modlitwę i uczynki miłości, wówczas uzyskujemy gwarancję zbawienia oraz ochronę przed wpływem złych duchów. Wiemy z doświadczenia, że opętania dotyczą głównie ciała, a nie ducha, a osoby opętane przez złe duchy w trakcie egzorcyzmów mogą przyjmować Najświętsze Ciało i Krew Chrystusa, co znaczy, że złe duchy nie opanowują całkowicie ludzkiego ducha, jego woli, rozumu i pragnień. O tym, że duch człowieka ochrzczonego nie będzie nigdy całkowicie podlegał Złemu, decyduje Duch Święty, mieszkający w człowieku od momentu chrztu świętego. Pismo Święte wyraźnie pokazuje, na czym polega nowe życie chrześcijanina: w jego wnętrzu mieszka Duch Święty, który kieruje jego myślami i decyzjami, chroniąc jego wnętrze przed zakusami złych duchów. Tę dynamikę prowadzenia człowieka przez Ducha Świętego w całym jego życiu opisują dwa określenia: „pieczęć” i „zadatek”. Sam Duch Święty nazywany jest Pieczęcią i Zadatkiem. Pieczętowanie zawsze oznaczało – i wciąż oznacza – wyciskanie znamienia przynależności, a więc tożsamości. To sprawia obecność Ducha Świętego w duszy wierzącego. Ów znak tożsamości – niewidzialny dla oczu – widziany jest zawsze przez Boga: „Zna Pan tych, którzy są Jego” (2 Tm 2, 19), ale też szatan, który nie może wejść do człowieka jako świątyni zamieszkiwanej przez Ducha Świętego, „widzi” ową pieczęć, którą jest Duch Boży. Zatem pieczęć oznacza też bezpieczeństwo. Chrystus odkupił człowieka i nabył go nie złotem ani czymś przemijającym, lecz swoją Krwią, i opieczętował go na wieczność, napełniając Duchem Świętym. Apostoł Paweł oświadcza: „On też wycisnął na nas pieczęć i zostawił zadatek Ducha w sercach naszych” (2 Kor 1, 22) oraz: „W Nim także i wy, usłyszawszy słowo prawdy, Dobrą Nowinę o waszym zbawieniu, w Nim również – uwierzywszy, zostaliście naznaczeni pieczęcią, Duchem Świętym, który był obiecany” (Ef 1, 13), a także: „I nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym zostaliście opieczętowani na dzień odkupienia” (Ef 4, 30). Zasmucanie Ducha Świętego odbywało się przez grzech szemrania, podobnie jak Izraelici na pustyni przez szemranie przeszli z postawy przyjaciół do pozycji nieprzyjaciół Boga Jahwe. Tu u Pawła chodzi o grzech szemrania przeciw jedności braterskiej. Zatem zapieczętowanie przez Ducha Świętego oznacza trwałość dzieła odkupienia w jego wielorakim wymiarze: ukończenie dzieła w człowieku odkupionym, zamieszkiwanie Ducha Świętego jak w świątyni, przynależność do grona odkupionych, bezpieczeństwo przed zakusami szatana, ukończenie przedsięwzięcia (pieczętuje się usprawiedliwionych i udoskonalonych pieczęcią Chrystusa, czyli Jego osobowości). Ponadto ten, kto pieczętuje, czuje się odpowiedzialny za tego, kogo zapieczętował, a pieczęć ważna jest aż do ostatecznego dnia zbawienia. Pieczęć chrztu w Duchu Świętym jest symbolem użytym w odniesieniu do znaku obrzezania Abrahama, który jednak był pieczęcią usprawiedliwienia otrzymanego na podstawie wiary (Rz 4, 11), a nie zewnętrznego znaku. W 2 Kor 1, 22 „pieczęć” i „zadatek” Ducha, które otrzymują wierzący w Chrystusa, mówią o trwaniu owego podobieństwa do Chrystusa dzięki działaniu Ducha w wierzących. Można powiedzieć, że dzięki Duchowi Świętemu owa rzeźba wewnętrznego Chrystusa coraz bardziej się odciska i utrwala w człowieku, a nie ulega z czasem rozmyciu. Temat zadatku właściwie uzupełnia temat daru, ponieważ Duch Święty przez swe zamieszkiwanie w nas jest gwarantem, że otrzymamy ostateczny dar, czyli chwałę zbawienia. Już św. Paweł chce skupić uwagę chrześcijan nie tyle na łaskach i błogosławieństwach pomniejszych, lecz na Osobie Ducha Świętego, dzięki któremu otrzymujemy uprzednią gwarancję naszego pełnego dziedzictwa w chwale nieba, której przedsmak mamy już teraz. W teologii temat Ducha Świętego jako Daru został szeroko opracowany. Wraz z Osobą-Darem mamy pewność otrzymania wielu kolejnych darów, gdyż Duch Święty dany nam przez Ojca i Syna – jako Trzecia Osoba Trójcy – jest też Dawcą darów. Znajdujemy trzy teksty na ten temat, które są warte uwagi. Pierwszy: „Tym zaś, który umacnia nas wespół z wami w Chrystusie i który nas namaścił, jest Bóg. On też wycisnął na nas pieczęć i zostawił zadatek Ducha w sercach naszych” (2 Kor 1, 21-22). Drugi: „A Bóg, który nas do tego przeznaczył, daje nam Ducha jako zadatek” (2 Kor 5, 5). Trzeci: „Zostaliście naznaczeni pieczęcią, Duchem Świętym, który był obiecany. On jest zadatkiem naszego dziedzictwa w oczekiwaniu na odkupienie, które nas uczyni własnością [Boga], ku chwale Jego majestatu” (Ef 1, 13-14). Rzeczownik arrabon – zadatek – jest pochodzenia semickiego i oznacza zadatek pieniędzy danych przy kupnie, by zagwarantować wypłatę całej sumy w późniejszym czasie. Termin ten ma więc wyraźne zabarwienie eschatologiczne, gdyż Duch Święty jest gwarantem pełnej zapłaty odkupienia w niebie, a z drugiej strony, dzięki temu zadatkowi, żyjąc na ziemi, nosimy już w sobie niebo. W ten sposób znajdujemy się w centrum antropologii św. Pawła. „Boże synostwo zrealizowane przez Ducha Pana sprawia, że On zamieszkuje w sercach ochrzczonych, dając im prawo do dziedzictwa. Opiera się ono nie na jakimś akcie jurydycznym i zewnętrznym, lecz na działaniu Ducha, który czyni neofitę «synem Boga» i «bratem Chrystusa». Działa w nim «jako pierwszy dar» i «zadatek» dziedzictwa synowskiego, do którego nabył prawo przez adopcję. Stwarza w nim również moc dążenia do pełni chwały niebieskiej” (J. Kudasiewicz, Odkrywanie Ducha Świętego, Kielce 1998, s. 311). Obecność Ducha w sercu sprawia, że wszystko to, co czynimy ze względu na Boga, czynimy sercem wolnym, z miłością, na wzór synowskiego serca Jezusa. Zadatek Ducha sprawia, że czujemy się wolnymi dziećmi Bożymi. Duch Święty jako Osoba Trójcy przyczynia się do tego, że rzeczywistość Boża staje się bliska i droga człowiekowi tak, iż nie powstaje w nim pokusa ucieczki od Boga lub lekceważenia Go. Bóg jest zaangażowany w nasze zbawienie, wypełniając nas łaską Ducha Świętego i chroniąc nasze wnętrze przed złem. Z tego m.in. powodu chrześcijanie starożytni zaczęli udzielać sakramentu chrztu niemowlętom, poddając sprawę ich zbawienia i życia wiecznego Duchowi Świętemu, którego mądrość i moc zakorzeniała się w duszy dzieci przez wychowanie w wierze. Wiara jest potężnym charyzmatem, dlatego każdy chrześcijanin jest zobowiązany do świadczenia o dobroci Boga przed innymi, nie tylko ewangelizatorzy. Przy obecnym stanie wiedzy biblijnej i teologicznej bezpłodne są dyskusje, czy najpierw chrzcić, a następnie wychowywać w wierze, gdyż charyzmat wiary pochodzi od Ducha Świętego, zanim cokolwiek pojmiemy z tego daru. Bóg pragnie każdego zbawić, bo stworzył nas po to, by nas obdarzyć swoim życiem. Dlatego nie tak groźne dla utraty zbawienia są opętania, jak fala apostazji i odchodzenia od wiary w Chrystusa. Ateizm jest grzechem i powoduje to, że ludzie stają się posłuszni duchowi tego świata i złym duchom, a tracą zdolność słyszenia Ducha Świętego oraz Jego natchnień. Szkoda, że Duch Święty jest niedoceniany, bo jako „Pieczęć” i „Zadatek” zbawienia pragnie być naszym przewodnikiem duchowym i chce oświecać drogę naszego życia aż do Nieba. Powinniśmy powrócić do modlitwy do Ducha Świętego o silną wiarę dla nas i o nawrócenie błądzących.
 
24 stycznia 2021

Dziewięciodniowe rozważania o Duchu Św. - Dzień 8

Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym

"EMMANUEL"

ul. Klasztorna 7, 22-200 Włodawa 

emmanuelwlodawa@op.pl