Wspólnota w mediach społecznościowych

emmanuelwlodawa@op.pl

ul. Klasztorna 7

22-200 Włodawa

Kontakt

Owocem zaś Ducha jest:

OPANOWANIE (Ga 5, 22-23)

 

W pracy Tyś ochłodą,

W skwarze żywą wodą,

W płaczu utulenie.

 

   Święty Tomasz z Akwinu, interpretując piąte przykazanie,

mówi, że zabijamy nie tylko fizycznie, ale także poprzez

słowa powodowane gniewem. Szósty grzech główny,

pozostawiony sam sobie, szybko przemienia się w nienawiść,

a „każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą i nie

nosi w sobie życia wiecznego” (1 J 3, 15). Dobrowolnie więc

zamykamy podwoje swej duszy i nie pozwalamy w sobie zamieszkać

Duchowi Świętemu (por. 1 Kor 6, 19). Chrystus

upominał nas, że nie jest Mu miły żaden dar złożony z noszoną

w sercu niechęcią do bliźniego (por. Mt 5, 24). Jeśli

nie zatwardzamy serc naszych jak w buncie (por. Hbr 3, 8),

otwieramy się na obecność Ducha Świętego. Otrzymujemy

wtedy od Niego niezbędną pomoc w kochaniu bliźnich (por.

Rz 5, 5) i dostępujemy usprawiedliwienia, bo miłość zakrywa

wiele grzechów (por. 1 P 4, 8). Czemu tak się dzieje?

 

Zamieszkujący w nas Duch jest przecież tą Osobą, która

przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego (por.

1 Kor 2, 10). Jest więzią miłości, zespalającą Trójcę Świętą

ze sobą, nas z Trójcą, a także nas między sobą!

 

W Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, podczas

Eucharystii, zwracają szczególną uwagę słowa kapłana

po Przeistoczeniu: „Pokornie błagamy, aby Duch Święty

zjednoczył nas wszystkich, przyjmujących Ciało i Krew

Chrystusa”. To jest właśnie moment jedności Ducha (por.

Ef 4, 3).

 

Koronka do Ducha Pocieszyciela lub Litania

 

„Miłość nie dopuszcza się bezwstydu”

(1 Kor 13, 5)

 

Duch Święty mocą Mesjasza i chrześcijanina

Mało kto dziś pamięta, że symbolem potęgi Ducha Świętego jest olej, a znakiem Jego przenikania do duszy człowieka – czynność namaszczenia olejem. W Starym Testamencie znajduje się 175 miejsc, w których olej jest odniesiony do Ducha Świętego. Namaszczenie, napełnienie, przyobleczenie, zamieszkanie – to terminy, które określają najbardziej typowe działanie Ducha Świętego wobec kapłanów, proroków, królów, Mesjasza, Bożych wybrańców. Również ołtarz namaszczano olejem, mieszano go z pokarmami składanymi Bogu na ofiarę. Nie wszyscy też pamiętają, że greckie słowo „Chrystus” oznacza właśnie „Namaszczonego” przez Ducha Bożego. Namaszczenie olejem oznaczać ma w sposób zewnętrzny to, co dzieje się na sposób rzeczywisty we wnętrzu osoby, na której spoczywa Duch Święty. Jest to swego rodzaju inwestytura (nadanie dóbr), zwłaszcza u proroków – ktoś, kto był zwykłym obywatelem świata, po namaszczeniu otrzymuje nowe powołanie, imię, zadania, nowy sens i cel, a nade wszystko Bożą moc życiową. Osoba namaszczona już nie stoi obok Boga, lecz stoi w Nim jak w rzece. Od tego momentu zostaje wewnętrznie wyposażona w mądrość, siłę, męstwo, a także inne cechy osobowe. Człowiek namaszczony Duchem Świętym staje się nowy, gdyż zostaje mu dana nowa osobowość. Nawet jego głód duchowy się zmienia, bo staje się on łaknieniem Boga i Jego darów. To wewnętrzne łaknienie dóbr duchowych uwalnia człowieka od dyktatu ciała i jego pożądliwości. Sens tego, czym jest namaszczenie w Duchu Świętym, możemy odczytać na podstawie licznych przykładów w Starym i Nowym Testamencie. Na przykład kiedy Samuel dokonuje namaszczenia Saula na króla, opanowuje go Duch Święty (por. 1 Sm 10, 1-12). Jezus mówi o swoim namaszczeniu otrzymanym od Ducha (por. Łk 4, 18), a św. Paweł podkreśla, iż nasze namaszczenie Duchem i pieczęć biorą początek w namaszczeniu Chrystusa (por. 2 Kor 1, 21-22). Dziś olej, należący do materii sakramentów i sakramentaliów, określa momenty, gdy Duch Święty przybywa, aby zawładnąć osobą, która Mu się poddaje i powierza swoje życie. Obrzęd namaszczenia używany w sakramentach chrztu, bierzmowania, kapłaństwa i chorych oznacza nową drogę człowieka: dana osoba ma od tego momentu działać mocą Bożą i służyć Bogu. Posiada nie tylko własne siły, ale przede wszystkim to Bóg za nią stoi. Dlatego we wszelkich rytuałach inicjacyjnych obrzęd namaszczenia olejem jest częstszy niż gest zanurzenia w wodzie czy obmycie nią. W jaki sposób Pismo Święte wyjaśnia połączenie gestu namaszczenia olejem z Osobą Ducha Świętego? Na Bliskim Wschodzie olej był artykułem najbardziej typowym, a jednocześnie drogocennym. Używano go zarówno w życiu codziennym, jak i w czynnościach kultycznych, a także podczas ważnych ceremonii. W Starym Testamencie przedmioty codziennego użytku, od których w pewnym sensie zależało życie i jego trwanie, nabierały znaczenia w składanych ofiarach. Człowiek uświadamiał sobie, że oddaje najgłębszą cześć Bogu, gdy uznaje, że jego codzienność stanowi także wynik Bożej Opatrzności. Dlatego wszystkie ofiary pokarmowe mieszano z oliwą. Nałożenie oleju i namaszczenie różnych części ciała ma bogatą symbolikę. Namaszczenie głowy, ust, stóp, dłoni, nałożenie oleju na rany w celu ich uleczenia – są to gesty zaproszenia i początek działania Ducha Świętego. Mesjasz jest właśnie „Namaszczony”, czyli przeniknięty mocą Ducha Świętego od stóp do głów. A zatem Jego myśli (głowa), dzieła (ręce), posłannictwo (stopy), nauczanie (usta) są odtąd przekazane we władanie Ducha Świętego. „Jezus jest Chrystusem, «namaszczonym», ponieważ Duch Święty jest Jego namaszczeniem i wszystko, co dokonuje się od chwili Wcielenia, wypływa z tej pełni. Gdy Chrystus zostaje uwielbiony, może tym, którzy w Niego wierzą, posłać od Ojca Ducha Świętego: przekazuje im swoją chwałę, czyli Ducha Świętego, który Go otacza chwałą. Wspólne posłanie będzie odtąd realizowane wobec przybranych synów Ojca w Ciele Jego Syna” (Katechizm Kościoła katolickiego, nr 690). Olej stanowi symbol radości Ducha Świętego, ponieważ zarówno olej, jak i radość rozjaśniają oblicze (por. Ps 104, 15). Pismo Święte mówi też o olejku zapachowym, który oczarowuje i przynosi radość – wówczas jest on symbolem miłości (por. Pnp 1, 3), przyjaźni (por. Prz 27, 9) i szczęścia, jakie daje wspólnota z braćmi (por. Ps 133, 2). Wylewanie olejku na głowę było dowodem szacunku i życzenia szczęścia (por. Łk 7, 46; Mt 26, 7). W Piśmie Świętym w związku z użyciem oleju stosuje się dwa zbliżone określenia tego, co Duch Święty czyni w człowieku – namaszczenie i zamieszkiwanie. Duch Święty, namaszczając chrześcijanina, czyni sobie w nim mieszkanie, przekształca go w swoją „świątynię”. Święty Jan napisał: „To namaszczenie, które otrzymaliście od Niego, trwa w was i nie potrzebujecie pouczenia od nikogo, ponieważ Jego namaszczenie poucza was o wszystkim. Ono jest prawdziwe i nie jest kłamstwem. Toteż trwajcie w nim tak, jak was nauczył” (1 J 2, 27). Z kolei we wcześniejszych fragmentach mówi: „Wy natomiast macie namaszczenie od Świętego i wszyscy jesteście napełnieni wiedzą” (1 J 2, 20). U Jana, inaczej niż w Starym Testamencie, „pomazańcem” Bożym jest każdy chrześcijanin, a nie tylko wybrani. U św. Pawła inicjacja chrześcijańska oznacza namaszczenie na wierność Chrystusowi; namaszczony uzyskuje umocnienie do trwania w tej więzi (por. 2 Kor 1, 21). Zatem już chrzest jest źródłem umocnienia i więzi z Chrystusem dzięki mocy Ducha. Chrystus jako Namaszczony jawi się jako wzorzec tego, kto trwa w jedności z Ojcem dzięki Duchowi i kto działa w mocy Ducha, objawiając tym samym sens namaszczenia chrześcijan. Można rzec, iż wedle tradycji teologicznej Kościoła namaszczenie Duchem otrzymujemy od tego, który jest Nim napełniony: „Pojęcie namaszczenia wskazuje (…), że nie istnieje żaden dystans między Synem i Duchem. Jak bowiem między powierzchnią ciała a namaszczeniem olejem ani rozum, ani odczuwanie nie znają żadnego pośrednika, tak samo istnieje bezpośredni kontakt Syna z Duchem; każdy, kto przez wiarę pragnie nawiązać kontakt z Synem, musi najpierw zostać namaszczony olejem. Nie ma bowiem w nim takiej części, która byłaby pozbawiona Ducha Świętego. Dlatego wyznanie, że Syn jest Panem, dokonuje się w Duchu Świętym u tych, którzy przyjmują Jego panowanie, bo Duch ze wszystkich stron wychodzi naprzeciw tych, którzy zbliżają się do Niego przez wiarę” (św. Grzegorz z Nyssy, De Spiritu Sancto, 3, 1). Pamiętajmy więc, że używany dziś olej podczas sprawowania sakramentów i sakramentaliów określa momenty bardzo istotne dla życia chrześcijan: zawładnięcie przez Ducha Świętego duszą i ciałem wierzącego. Podczas egzorcyzmu Duch Święty nie tylko wypiera duchy nieczyste w chwili namaszczenia olejem, ale i wypełnia światłem Bożym ludzi uwolnionych. Trzeba w takich chwilach modlić się do Ducha, by Go przyjąć w sposób pełny i by pozwolić Mu na skuteczne działanie.

25 stycznia 2021

Dziewięciodniowe rozważania o Duchu Św. - Dzień 9

Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym

"EMMANUEL"

ul. Klasztorna 7, 22-200 Włodawa 

emmanuelwlodawa@op.pl